Kitap hakkında
Şair diyemem kendime
Haddimi bilirim
Ama içimdekileri de tutamam
Yazmak isterim
İlham denen misafirim geldi mi
Dökülür kalemimden dizelerim
Karınca kararınca, kendimce yazarım
Mozaiktir,
Bir bahçenin rengârenk çiçekleri gibidir yazdıklarım
Aşk, mutluluk, hüzün, ayrılık…
Elbet birileri kendinden bir şeyler bulur
Zaten Pablo Neruda ne demiş
“Şiir yazanın değil ona ihtiyacı olanındır.”
Kusurlarıyla, güzellikleriyle ortaya çıkan dizeler
Umarım sizleri de kendine çeker
Onlar benim evladım
İçimden geçenlerim
Yaşadıklarım, yaşayamadıklarım
Sevgi ve saygılarımla
Dilek Alpay
Kitaptan bir bölüm
Anamın çeyiz sandığı
İçinde umutları, özlemleri
El emekleri, göz nurları
Kuracağı mutlu yuvanın hayalleri
Çocuklarının neşeli sesleri
Yaşadıkları, yaşayamadıkları
Bilumum güzellikler biriktirmiş
Şimdi bana kalan bir hatıra
Sararmış kumaşlar
Lekelenmiş el emekleri
Mutsuz bir evliliğin izleri
Çocuklarının ağlayışları
Yaşadığı sıkıntılar
Hayal kırıklıkları
Hayatının baharındayken sandığın içindekilerin
mutlu olması için yeterli olamayacağını hiç düşünmüş müdür acaba?
Şimdi anam yok.
Sandığı yetim, ben yetim.
Sandığı gibi benim de içim dolu.